تولّدی پر برکت

مدّت چهل و هشت سال از عمر شریف امام رضا (علیه السلام ) مى‏گذشت، ولى هنوز صاحب فرزندى نشده بود، شیعیان بى‏صبرانه در انتظار قدوم امام بعدى خود بودند و منافقان کور دل با طعنه و کنایه مى‏گفتند: این چه امامى است که از آوردن فرزند عاجز است و جانشینى ندارد؟! سرانجام به اذن حقّ در روز دهم رجب پانزدهم رمضان سال 195 هجرى حضرت جواد از دامان مادرى به نام سبیکه نوبیه که در پاکدامنى و فضیلت بى‏مانند بود، متولّد شد، در برخى روایات آمده است مادر آن حضرت از نسل ماریه قبطیّه قمسر پیامبر (صلی الله علیه و آله ) بوده است، امّا این نکته بعید به نظر مى‏رسد.

به هر جهت در آن شب فرخنده از افق حقّ، ماهى که از خورشید پرفروغتر و تابانتر بود در خانه امام رضا (علیه السلام ) درخشیدن گرفت و بلافاصله پس از تولّد همچون سایر ائمه دست بر زمین نهاده و سر بر آسمان بلند کرده و حمد و سپاس الهى و شهادتین را بر زبان جارى ساخت.[1]

 

 


[1] قصص الأنبیاء - جزائرى ؛ ص820

/ 0 نظر / 23 بازدید