خصائص اخلاقى امام باقر (علیه السلام )

  ابن شهر آشوب در کتاب (مناقب) خود در باره امام باقر (علیه السلام ) مى‏گوید: او راستگوترین، گشاده‏روترین، بخشنده‏ترین و عالمترین مردمان بود، همواره ذکر حقّ بر زبانش جارى بود و غذا خوردن یا صحبت با مردم مانع از ذکر وى نبود، مراتب بخشندگى و بزرگوارى آن امام در میان مردم زبانزد بود و هیچ گاه از صله دادن به برادران و دیدارکنندگان و آرزومندان به ستوه نمى‏آمد، بسیار خاضع و خاشع بود و همواره اهل بیت خود را به تلاوت قرآن فرمان مى‏داد و هر کس نمى‏توانست مى‏فرمود، ذکر بگوید.

آن حضرت بنده مطیع سر به فرمان حقّ بود تا آنجا که نقل شده، روزى یکى از فرزندان حضرت به شدّت بیمار بود و امام بر فراز بسترش نگران و اندوهگین به سر مى‏برد، ولى پس از درگذشت آن طفل، امام با رویى گشاده با مردم مواجه شد، مردم که از این امر متعجّب شده بودند از علّت آن سؤال کردند، امام (علیه السلام ) فرمود: ما به زندگى بستگان خود علاقه‏مندیم و امیدواریم سالم بمانند و بهبودى یابند، امّا وقتى حکم خدا بر فوت آنها قرار گرفت، به آنچه او دوست مى‏دارد گردن مى‏نهیم و راضى هستیم.

معاشرت آن حضرت با دیگران در نهایت ادب و بزرگوارى بود، با دوستان و برادران دینى مصافحه مى‏نمود و مى‏فرمود: وقتى دو مؤمن با یک دیگر مصافحه مى‏کنند، گناهان آن دو مانند برگى که از درختان بریزد، فرو مى‏ریزد و خداوند تا زمانى که آن دو از هم جدا شوند به آن دو مى‏نگرد! در رفتار با مردم بسیار نیکوکار و عفیف بود و رفتارش با فقیران و مستضعفان تؤام با مهربانى و ملایمت بود، وقتى کار سنگینى به غلامان خود واگذار مى‏کرد خودش بسم اللَّه مى‏گفت و با آنان همکارى مى‏کرد.

همواره در طلب روزى حلال مى‏کوشید، و از کار و تلاش ابایى نداشت تا آنجا که وقتى یکى از جهّال به قصد پند دادن امام او را از کار براى دنیا بر حذر مى‏دارد، امام مى‏فرماید: به خدا قسم اگر مرگ در این حالت (کسب معاش) مرا دریابد، در حالى به نزد من آمده است که به طاعت حقّ مشغولم و مى‏خواهم خود را از تو و دیگران بى‏نیاز سازم!

( قصص قرآن - ترجمه قصص الأنبیاء جزائرى) ؛ ؛ ص774

/ 0 نظر / 28 بازدید