بهترین بخشش

معانی بخشش فراوان است که می توان چند مورد را نام برد : احسان، بذل ، جود ، سخاوت، صله، عطا، عطیه ، نیکی ، هبه ...

در قرآن خداوندآدمیان را ترغیب به بخشش می کند.

إِن تُبْدُوا خَیْرً‌ا أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَن سُوءٍ فَإِنَّ اللَّـهَ کَانَ عَفُوًّا قَدِیرً‌ا[1]

اگر خیرى را آشکار کنید یا پنهانش دارید، یا از بدیى درگذرید، پس خدا درگذرنده تواناست.

آیات زیادی دلالت بربخشش بزرگ خداوند داردحتی خداوندآنقدر بخشنده ومهربان است که گناهان بسیارزیاد وبزرگ را هم می بخشد چنانکه در سوره شوری آیه 34بدان اشاره فرمودند:

أَوْ یُوبِقْهُنَّ بِمَا کَسَبُوا وَیَعْفُ عَن کَثِیرٍ‌

یا به [سزاى‌] آنچه [کشتى‌نشینان‌] مرتکب شده‌اند هلاکشان کند، و[لى‌] از بسیارى درمى‌گذرد.

همانطور که خداونداز بعضی گناهان بزرگ ما که بصورت ناخواسته واز روی جهل مرتکب آن شدیم می گذرد جایز می داندکه ماهم از بعضی از خطاهای بزرگ وناخواسته دیگران چشم پوشی کنیم.

وَمَا کَانَ لِمُؤْمِنٍ أَن یَقْتُلَ مُؤْمِنًا إِلَّا خَطَأً  وَمَن قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَأً فَتَحْرِ‌یرُ‌ رَ‌قَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَدِیَةٌ مُّسَلَّمَةٌ إِلَى أَهْلِهِ إِلَّا أَن یَصَّدَّقُوا  فَإِن کَانَ مِن قَوْمٍ عَدُوٍّ لَّکُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِ‌یرُ‌ رَ‌قَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَإِن کَانَ مِن قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُم مِّیثَاقٌ فَدِیَةٌ مُّسَلَّمَةٌ إِلَى أَهْلِهِ وَتَحْرِ‌یرُ‌ رَ‌قَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ  فَمَن لَّمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَ‌یْنِ مُتَتَابِعَیْنِ تَوْبَةً مِّنَ اللَّـهِ  وَکَانَ اللَّـهُ عَلِیمًا حَکِیمًا [2]

و هیچ مؤمنى را نسزد که مؤمنى را -جز به اشتباه- بکشد. و هر کس مؤمنى را به اشتباه کشت، باید بنده مؤمنى را آزاد و به خانواده او خونبها پرداخت کند؛ مگر اینکه آنان گذشت کنند. و اگر [مقتول‌] از گروهى است که دشمنان شمایند و [خود] وى مؤمن است، [قاتل‌] باید بنده مؤمنى را آزاد کند [و پرداخت خونبها لازم نیست‌]. و اگر [مقتول‌] از گروهى است که میان شما و میان آنان پیمانى است، باید به خانواده وى خونبها پرداخت نماید و بنده مؤمنى را آزاد کند. و هر کس [بنده‌] نیافت، باید دو ماه پیاپى -به عنوان توبه‌اى از جانب خدا- روزه بدارد، و خدا همواره داناى سنجیده‌کار است.

قرآن می فرماید :

وَالَّذِینَ یَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَن یُوصَلَ وَیَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَیَخَافُونَ سُوءَ الحِسَابِ[3]

و کسانى که پیوند برقرار مى‏کنند آنجا که خداوند فرمان پیوند و ارتباط داده و از پروردگارشان مى‏ترسند و از حسابرسى بد بیمنا کند.

امام على علیه ‏السلام :

اَلعَفوُ تاجُ المَکارِمِ[4]

گذشت، اُوج بزرگواریهاست.

رسول اکرم صلى ‏الله ‏علیه‏ و ‏آله :

 إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَةِ نَادَى مُنَادٍ مَنْ کَانَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ فَلْیَدْخُلِ الْجَنَّةَ فَیُقَالُ مَنْ ذَا الَّذِی أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ فَیُقَالُ الْعَافُونَ عَنِ النَّاسِ[5]

هنگامى که بندگان در پیشگاه خدا مى ‏ایستند، آواز دهنده ‏اى ندا دهد: آن کس که مزدش با خداست برخیزد و به بهشت رود. گفته مى ‏شود: چه کسى مزدش با خداست؟ مى ‏گوید: گذشت کنندگان از مردم.

رسول اکرم صلى ‏الله ‏علیه‏ و ‏آله :

مَن کَثُرَ عَفوُهُ مُدَّ فى عُمُرِهِ[6]

هر کس پر گذشت باشد، عمرش طولانى شود.

در مقابل کسانی که اهل گذشت نیستند در روایات مورد مذمت قرار گرفته اند

حضرت على علیه ‏السلام می فرماید :

شَرُّ النّاسِ مَن لا یَعفو عَنِ الزَّلَّةِ و َلا یَستُر ُالعَورَةَ[7]

بدترین مردم کسى است که خطاى دیگران را نبخشد و عیب را نپوشاند.


[1] نساء آیه 149

[2] سوره نساء آیه 92

[3] رعد 21

[4] تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص245 ،ح5001

[5] بحارالانوار(ط-بیروت) ج64، ص266

[6] اعلام الدین ص ‏315

[7] تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص245 ،ح5016

/ 0 نظر / 98 بازدید